پس از آن فسون که کردی بشنو صدای ما را                که بگویم از شروعش تب و تاب ماجرا را

نه مــــــــرا قرار رفتن نه تو را ســــــــــر مدارا                 بگذار عشق باشد «تو و دوستی خدا را»

شب

ستاره پوش

ماه

از فراز کوه

به طعنه می کند نگاه

ابر

زمین خشک را

خیس می کند به اشک

و آسمان

محو چشمهای آفتابی تو می شود

 

فصل چیدن آرزو:

دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

کام ما خشکیده و دریا  بخیل

 

سفر

کوچ می کنم تا سایه سار نگاهت

از پشت پرچین خیس چشم های تو

آفتاب عشق دیگری طلوع می کند