جک و لوبیای سحرآمیز

مادر:	زمستان زوزه مي‌کشد در ميان تپه‌ها
جک و مادر:	ديلوم دو ديلوم زمستان زوزه مي‌کشد در ميان تپه‌ها ديلوم دو
	( در حين خواندن آواز، جک برمي‌گردد  گاو را دوباره در دايره مي‌گرداند تا سطل را  از شير بيشتري پرکند.)
جک:	اون گاو ِخوبيه. (ما...)
داستانگو:	تگرگ و باران مي‌خوره رو سقف‌هاي فلزي
مادر:	بارون و برف سرد روي زمين مي‌بارند
جک و مادر:	مي‌گن «ولف‌پن کريک» يخ زده کاتل دي کاتل دوو ديلوم دوو دي
داستانگو:	و بعد، برف بر زمين نشسته و همه جا ساکتِ ساکت بود.
جک:	مامان، هوا اندازه‌ي دسته‌هاي در سرده.
مادر:	بيا اينجا پسرم. بيا يه کمي از اين دونه‌هاي ذرت بخور.
جک:	اما مامان، مگه نمي‌خواستي...
مادر:	مي‌دونم، يه مقدار نگه داشتم که بهار آينده تو زمين بکاريم، اما فقط همين‌قدر برا خوردن داريم. تو بخور، يه کم گرمت مي‌کنه.
جک:	بله مامان.
داستانگو:	و بهار آمد و گل‌ها بر روي کوه‌ها باز شدند. سلام دوستان. دیالوگ بالا بخشی از نمایش «جک و لوبیای سحرآمیز» است که من آن را ترجمه کرده ام و اگر خدا بخواهد به زودی توسط مرکز هنرهای نمایشی به چاپ می رسد. بقیه ی نمایشنامه های این مجموعه را هم اعضای دیگر کمیته ی ترجمه ی خانه تئاتر دانشگاهی ایران ترجمه کرده اند. البته با نظارت دوست خوبم علی ظفر قهرمانی ... بقیه ی اطلاعات را بعد از چاپ کتاب می توانید با مطالعه ی آن به دست آورید.